Samen
Jouw gedrongen gedaante aan mijn zijde,
zichtbaar, ontastbaar, maar alleen.
Je kleren beklemmen je lichaam.
Mijn ogen doorgronden ons samen zijn.
Het tempo dat jij loopt, dreigt mij,
continu op achterstand te zetten.
Het lijkt of je mij negeert, net alsof,
mijn bewegingen onzichtbaar zijn.
Aan het einde van de straat,
gaan we beide onze eigen weg,
we zeggen niks; geen afscheid.
Jij kijkt niet om, jij hebt geen besef.
zichtbaar, ontastbaar, maar alleen.
Je kleren beklemmen je lichaam.
Mijn ogen doorgronden ons samen zijn.
Het tempo dat jij loopt, dreigt mij,
continu op achterstand te zetten.
Het lijkt of je mij negeert, net alsof,
mijn bewegingen onzichtbaar zijn.
Aan het einde van de straat,
gaan we beide onze eigen weg,
we zeggen niks; geen afscheid.
Jij kijkt niet om, jij hebt geen besef.
Reacties op dit gedicht
| Windwhisper: | Dinsdag, april 03, 2007 18:14 |
| Dat klinkt wel erg verdrietig, jeetje sterkte en liefs Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: VanHulten | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 03 april 2007 | ||
| Thema's: | ||