afscheid
Je liet me hier alleen, in deze koude kille wereld. Jij was mijn vriend, mijn steun en toeverlaat, jij was de moeder van de moeder van mijn vader, misschien was je tijd gekomen, in mijn ogen alleszins veel te vroeg, ik kon je nog niet loslaten, tenminste tot nog toe. Vele mooie jaren zijn ons gegeven, het hadden er meer mogen zijn, maar het heeft niet gemogen, misschien had Hij je nodig, Hij riep jou tot bij zich. Maar hoe kon Hij, hoe kon Hij mij, hoe kon Hij ons zoiets aandoen. Hoe durfde Hij mijn 'grote moemoe' weg te rukken uit mijn leven. We zullen ons erbij moeten neerleggen. De mooie dagen die we samen beleefden zijn verleden, het heden zal ik zonder jou tot het heden moeten maken. Maar misschien, heel misschien zal de toekomst ons weer samenbrengen. Maar tot die dag zal ik aan je blijven denken. Ik zal herrineringen boven halen waarin ik nooit eerder had gedacht. Ooit zullen we weer samen zijn, jij en ik. Waar, hoe en wanneer zal een raadsel blijven. Maar wachtend op dat verheuglijke moment zul je nooit uit mijn gedachten verdwijnen.
Reacties op dit gedicht
| jasmientj..: | Woensdag, april 11, 2007 22:18 |
| sterkte !! groetjes jasmientj.. |
|
| Diary Dreams: | Woensdag, april 11, 2007 13:45 |
| Gecondoleerd! En heel veel strekte, mooi verwoord, Liefs, |
|
| Windwhisper: | Woensdag, april 11, 2007 01:06 |
| Sterkte liefs Cobie zo een groot verlies en verdriet dikke kus |
|
| fran92: | Woensdag, april 11, 2007 00:57 |
| heel veel sterkte!! liefs fran92 |
|
Over dit gedicht
| Auteur: nicob | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 11 april 2007 | ||
| Thema's: | ||