Verwrongen verdriet
De traan glijdt
langzaam weg.
Daar zit ze
met een mes in haar hand
geklemd.
Ze moet het voelen,
van buiten,
zodat het binnen
wegvaagd.
Gedoodde pijn,
verbonden met doeken,
die niemand
ooit zal zien.
langzaam weg.
Daar zit ze
met een mes in haar hand
geklemd.
Ze moet het voelen,
van buiten,
zodat het binnen
wegvaagd.
Gedoodde pijn,
verbonden met doeken,
die niemand
ooit zal zien.
Reacties op dit gedicht
| [D]aphne: | Donderdag, mei 31, 2007 22:57 |
| Hallo, Na deze reacties gelezen te hebben, wil ik graag even zeggen dat het niet mijzelf betreft. Toch bedankt voor de bezorgheid. Groeten Daphne |
|
| Alie Hoogenboezem-de Vries: | Donderdag, mei 31, 2007 16:06 |
| ik heb over snijden weleens gelezen, omdat het uit je gepijnigde geest komt, die drang, dat gesprekken met professionals, je denken en je gevoel kunnen *bevrijden*...een zware stap lijkt me, maar wel eentje die misschien ook jouw toekomst lichter kan maken? Sterkte Daphne knuf, Alie |
|
| Windwhisper: | Donderdag, mei 31, 2007 15:54 |
| Tja...als dat meisje zichzelf nu eens bij de hand nam en ging zoeken naar een beetje zelfrespect en wat van zichzelf ging houden . Ga hulp zoeken deskundige hulp, dat is mijn raad als ik dit lees, ze kunnen je helpen je leven op de rails te krijgen zodat je op een dag weer naar dat meisje lachen kunt liefs Cobie Kuzzzz |
|
| black_beauty: | Donderdag, mei 31, 2007 15:24 |
| herkenbaar ! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: [D]aphne | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 31 mei 2007 | ||
| Thema's: | ||