Sterven van verdriet.
Ik kijk een meisje aan,
en zie mezelf in de spiegel staan.
Niet zichzelf en vol verdriet,
dit bleef van haar over toen je haar verliet.
'S avonds huilend in bed,
wachtend tot iemand haar red.
Maar wachten kan ze niet,
ze sterft langzaam van verdriet.
en zie mezelf in de spiegel staan.
Niet zichzelf en vol verdriet,
dit bleef van haar over toen je haar verliet.
'S avonds huilend in bed,
wachtend tot iemand haar red.
Maar wachten kan ze niet,
ze sterft langzaam van verdriet.
Reacties op dit gedicht
| *_KayLeiGh...×: | Donderdag, juni 21, 2007 22:49 |
| woeiii......!!! k was ffkes heel stil... kort maar echt heeel erg krachtig....!!! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Niikita. | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 21 juni 2007 | ||
| Thema's: | ||