ken je dat?, eenzaam en toch niet alleen?
Constant veel mensen om me heen.
Ik praat vaak en veel,
maar altijd over het geheel.
Over wat mij raakt praat ik nooit,
Het wordt tijd dat mijn ijshart ontdooid.
Ik heb het nooit over mijn gevoelens gehad,
Altijd een ander geholpen, goed geluisterd.
Nu hoop ik alleen , dat er iemand was die mij niet vergat.
Ik verberg alles met een lach, maar van binnen,...
Van binnen jank ik, wat moet ik zeggen, ik weet niet waar te beginnen.
Ik probeer altijd iedereen te vriend te houden,
Maar meer dan eens schaad dat vertrouwen.
Van binnen zit jaren aan emoties opgekropt.
Er over praten, zorgt ervoor dat het stopt.
Maar wie wil mijn verhaal nou horen,
Egoïst roept iedereen mij toe, het schelt nog als gezongen door duizenden koren.
Dan slik ik maar weer alles in,
liever geen ruzie, daarin heb ik nooit zin.
Mijn gevoelens zijn niet belangrijk, nooit geweest.
Aan de buitenkant ben ik altijd in 1 groot feest.
Die gevoelens versheuren mij als een leeuw zijn prooi,
En blijven toch gevangen als een beest in zijn kooi.
Gooi het eruit roept mij hart,
mijn verstand zegt steeds geen ruzie, dan maar niets zeggen voor mijn part.
Ik probeer altijd, het bewaren van de lieve vrede,
maar goed, wie boeit het wat, ik beïndig hier mijn rede.