geven
Waarom ben ik er eigenlijk nog
Wat moet ik met dit leven
Nooit voor iemand nummer 1
Altijd moet ik geven
Enkel huilen kan ik nog
Omdat de eenzaamheid zo diep gaat
Niemand is er enkel voor mij, die me oppakt
In dit leven wat ik zo haat
Komt wel goed, zeggen ze steeds
Je bent een sterke vrouw
Maar als ze mij van binnen konden zien
Voelden ze de leegte en enkel maar kou
Een jeugd van geven, een vader die nam
Een moeder en broer die jou daarom haatten
En niets nalieten om je zo klein te maken
Dat geen enkel groot woord nu kan baten
Het gevoel dat blijft
Het gevoel niets bijzonders te zijn
Na een huwelijk van enkel weer geven
Sta ik weer helemaal alleen met enkel een hart vol pijn
Wat moet ik met dit leven
Nooit voor iemand nummer 1
Altijd moet ik geven
Enkel huilen kan ik nog
Omdat de eenzaamheid zo diep gaat
Niemand is er enkel voor mij, die me oppakt
In dit leven wat ik zo haat
Komt wel goed, zeggen ze steeds
Je bent een sterke vrouw
Maar als ze mij van binnen konden zien
Voelden ze de leegte en enkel maar kou
Een jeugd van geven, een vader die nam
Een moeder en broer die jou daarom haatten
En niets nalieten om je zo klein te maken
Dat geen enkel groot woord nu kan baten
Het gevoel dat blijft
Het gevoel niets bijzonders te zijn
Na een huwelijk van enkel weer geven
Sta ik weer helemaal alleen met enkel een hart vol pijn
Reacties op dit gedicht
| Di Angeli: | Zondag, februari 17, 2002 16:51 |
| Nummer 1, kan niemand je maken. Wel kan je het gevoel maken dat je jezelf op 1 zet. En wie weet is dat in dit geval nu belangrijk. Niet teveel laten leiden door pijn en verleden, maar kijken naar nieuwe dingen om je heen. Zoals de lente, bijna begint... is deze er ook voor jou. | |
| secretlover: | Zondag, februari 17, 2002 16:45 |
| je moet echt hulp zoeken dit klinkt niet goed succes meid!! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Anoniempje | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 17 februari 2002 | ||
| Thema's: | ||