Een gedicht voor mijn zusje,
Nooit meer iets van je horen,
Nooit meer iets van je zien,
niet meer in dit leven,
in het hiernamaals misschien.
Los laten zusje!, is niet fijn,
Los laten doet verdomd veel pijn.
Dat zal jij voelen net zo goed als ik dat doet.
Maar je heb het te ver laten komen,
jij doet me geen goed.
Al die nare dingen die je zegt,
al die nare berichtjes die jij achter laat hier op me space.
Ik weet niet of je dit alles zou begrijpen als je dit zo leest.
Ik wil je zeggen zusje,....... dat ik je naïef vindt,
en dat al die nare woorden wie jij me verteld
mij gewoon niet zint.
Weet je ik doe mijn best van jullie te houden,
maar ik krijg telkens een schop terug.
Waarom nooit een lach of een hand,
maar alleen de achterkant van me rug.
Jij weet gewoon niet wie dit alles veroorzaakt,
wat jouw leven tot een hel maakt.
Jij zoekt de schuld bij anderen,
en zolang jij niets wil inzien,
zal er ook niets veranderen.
Maar laat mij met rust en doe niet zo gemeen,
het is klaar zo, zet je er overheen.
Ik laat het niet verder komen,
het is gedaan met jullie om mij heen.
Ik ga zelf verder in het leven,
en ik kom er wel overheen.
En weet je zusje!
Ik kan je niet haten,
maar je kwetst me wel.
Het is maar of je het een fijn gevoel vind,
maar dat weet je zelf ook wel.
Je zus