Onzeker
Ik ken het gevoel.
Jij die me altijd in verwarring brengt.
Niemand begrijpt wat ik bedoel.
Het gevoel dat mijn geheugen krengt.
Dan huil ik in eenzaamheid.
En denk ik na over mijn verleden.
Ik kan aan niemand mijn onzekerheid kwijt.
Ik heb al dagenlang geleden.
Ik voel me net als uitschot.
Waar niemand meer om geeft.
Als iets dat vanbinnen rot.
En alleen nog voor zichzelf leeft.
Wanneer gaat dat gevoel nu weg?
Ik wil niet meer onzeker zijn.
Het word tijd dat ik mijn grenzen verleg.
Ik wil verlost zijn van die helse pijn.
Jij die me altijd in verwarring brengt.
Niemand begrijpt wat ik bedoel.
Het gevoel dat mijn geheugen krengt.
Dan huil ik in eenzaamheid.
En denk ik na over mijn verleden.
Ik kan aan niemand mijn onzekerheid kwijt.
Ik heb al dagenlang geleden.
Ik voel me net als uitschot.
Waar niemand meer om geeft.
Als iets dat vanbinnen rot.
En alleen nog voor zichzelf leeft.
Wanneer gaat dat gevoel nu weg?
Ik wil niet meer onzeker zijn.
Het word tijd dat ik mijn grenzen verleg.
Ik wil verlost zijn van die helse pijn.
Reacties op dit gedicht
| l0st.iin.the.Dark: | Woensdag, augustus 08, 2007 13:50 |
| Zeer mooi geschreven. Onzekerheid is moordend.. :) Kan ervn mee sprekn.. :) RESPECT! xxGrtjs |
|
| Sandraa: | Zaterdag, augustus 04, 2007 10:14 |
| mooi geschreven! | |
Over dit gedicht
| Auteur: × SARAH × | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 03 augustus 2007 | ||
| Thema's: | ||