Linde
Linde,
Je armen omarmen me
Die ene zonnestraal die nog aan de hemel rest
weerkaatst in het zalige zwart van je ogen
ik staar ernaar, en opnieuw, en opnieuw
word ik meegezogen naar een warme plek
waar zelfs het donkerste donker
het sterkste licht uitstraalt...
Teder wil ik je aanraken,
maar de weg die mn vinger baant
lijkt eindeloos...eindeloos...einde...lijk
bereik ik je,
De moties, emoties
en zo veel meer
op geen papier te beschrijven
Ik vraag je maar één ding, lieveling:
om altijd zo te blijven...
Je armen omarmen me
Die ene zonnestraal die nog aan de hemel rest
weerkaatst in het zalige zwart van je ogen
ik staar ernaar, en opnieuw, en opnieuw
word ik meegezogen naar een warme plek
waar zelfs het donkerste donker
het sterkste licht uitstraalt...
Teder wil ik je aanraken,
maar de weg die mn vinger baant
lijkt eindeloos...eindeloos...einde...lijk
bereik ik je,
De moties, emoties
en zo veel meer
op geen papier te beschrijven
Ik vraag je maar één ding, lieveling:
om altijd zo te blijven...
Reacties op dit gedicht
| sensi: | Vrijdag, augustus 17, 2007 08:47 |
| Een teder, vertederend stukje.:) Heel mooi! Liefs |
|
| Dirk Hermans: | Vrijdag, augustus 17, 2007 06:58 |
| prachtig neergezet | |
Over dit gedicht
| Auteur: Pieter Victor | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 17 augustus 2007 | ||
| Thema's: | ||