NOG GEEN VERLICHTING
nog geen verlichting
verlate pubers brallen
grote woordenwatervallen
donderen in zee
ze dragen water naar
het meer verdrinken daar
de Heer, keer op keer
grote woorden over God
ze kennen rechten maar
ontkennen plichten en gebod
ze nemen speelgoedwapens mee
spreken knallend over vechten
en verliezen zich in strijd
de oude garde is verleden
de nieuwe generatie
eist hun plaats en tijd
holle frasen slaan kapot
op muren van ervaring het
semi-intellectueel is weer gestopt
in het aanschijn van de nacht
krijgen woorden minder kracht
ze fluisteren hun huiver
je legt jezelf bij de wapens neer
en staart onzeker in de verte
hoe oud ben je ook weer?
wil melker
20/02/2002
Reacties op dit gedicht
| Nathalie van Meesen: | Woensdag, februari 20, 2002 12:35 |
| Ben ook van de nieuwe generatie , maar voel me vaak al oud als ik kijk naar de "jongeren".Mooi verwoord. | |
| lejaeghere rudi: | Woensdag, februari 20, 2002 12:30 |
| Woorden die onze kinderen later zelf zullen spreken. Er zal altijd een nieuwe generatie zijn. Maar is er evolutie ? Je gedicht slaat vragen los. Groeten, Rudi. | |
| Di Angeli: | Woensdag, februari 20, 2002 10:08 |
| Ik ben nog een kind niet DAT kind Jij bent ook een kind niet DAT kind Wij zijn kinderen spelen met letters als bouwstenen tot woorden. Blijvend geschreven in het dagboek van ons leven. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 20 februari 2002 | ||
| Thema's: | ||