Ooit zal ik je breken
ooit zal ik je breken
je rotst weer
in blauwzwart basalt
stak scherp getand
uit het witte zand
ik rolde sissend
door de kloof kuifde
huizenhoog in golven
was verbolgen
kon met mijn vloed
geen kant meer heen
trok me terug
op kleine stranden
om daar in eb
zacht aan te landen
murmel stilte in
dat tropisch paradijs
mijn passaat kon
in blauwgroen
voor het eerst weer
haar agressie kwijt
maar ooit
zal ik je breken
dan is basalt
vergeten en vergruisd
tot kleine stukjes
niet meer weten
want alleen mijn
lange adem weet
de bodem waar je
dan op thuist
wil melker
02/09/2007
Reacties op dit gedicht
| Evi: | Zondag, september 02, 2007 23:53 |
| wat een woordenschat! mooi! liefs |
|
| honingbijtje: | Zondag, september 02, 2007 21:45 |
| Bijzonder mooi. liefs honingbijtje |
|
| [L]ittle [F]lower: | Zondag, september 02, 2007 13:13 |
| MOoi! Xx my |
|
| Free@Bird: | Zondag, september 02, 2007 11:08 |
| Prachtig! liefs, kerima |
|
| sunset: | Zondag, september 02, 2007 11:01 |
| S c h i t t e r e n d e graag gelezen poëzie wil. Groetjes en nog een rustige zondag verder, sunset |
|
| Klaes: | Zondag, september 02, 2007 09:16 |
| Niet te hard Wil elders 9,99 fijne zondag/Klaes |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 02 september 2007 | ||
| Thema's: | ||