Kom maar!
Kom maar.
Een klein mager vrouwtje
een huilende familie
erom heen.
Veel rook in de kamer
de zenuwen hé,
zegt de dochter.
Ze wil wat zeggen..
wat zegt ze?
Dat vragen ze mij.
Ik ga naar haar toe,
ze heeft pijn
maar wil het niet weten.
Dat doet ze verdriet
en dat zegt ze mij,
dat wil ik niet.
Ik zeg de familie....
laat haar gaan,
vertel dat ze dat mag.
Ik draai me om
en zie op haar gezicht..
een stille lach.
IK zeg in mijn hart....
Dag!
_______________________ Ze stierf na een paar
minuutjes.
Reacties op dit gedicht
| switi lobi: | Donderdag, september 27, 2007 22:43 |
| Beter uit liefde laten gaan dan uit egoïsme willen behouden...prachtig! Liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: jackie lokker | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 27 september 2007 | ||
| Thema's: | ||