Onrust van boven
Onrustig van boven, krop alles op
Emoties zijn uit de boze, dus ik laat ze ruste in me kop
Tot de bom barst en ik mezelf niet meer hou
En er geen plek meer is waar ik alles weg stouw
Dan komt het vrij, eens in de tijd
Laat het allemaal schieten tot me hart weer uitslijt
Ben ik weer leeg van binnen
Begin ik van voor af aan
Geen gevoel dus mijn hart zal niet open staan
Toon geen emoties want die zijn het menselijk zwakte
Geen angst of verdriet, daarmee slaan ze je te vlakte
Ik ben alleen en alleen zal ik sterven
En niemand die zonder mij alleen hoeft te zwerven
Niemand die mijn ellende zal erven
Hou alles voor mezelf, een lone ranger
Eenzaam van binnen maar op de straten geen stranger
Dus zie maar als die gekke gast, die natte kwast
Die kromme mast, die emoties witwast
Die mafkees die gewoon de gekste is
Maar staan in mijn schoenen is geen kattenpis
Dat zal wel niemand ooit begrijpen
Als ik me aan de zoveelste misdaad laat vergrijpen
Waarom ik dat doe, waarom ik mezelf sloop
Ik zit niet aan de dope toch ben ik van binnen dood
Want een verleden kan je niet zomaar laten rusten
De vlekken blijven zitten van de tranen op mijn kussen
Mis gegrepen, gevallen en verloren
Eenzaam in de baarmoeder, maar niet zo geboren
Dit is mijn leven zo ben ik uitverkoren
Alleen als ik was tijdens de groei van de maanden
Zo ga ik dood, alleenzaam staande
Ze zullen huilen ik zie wel de tranen
Die zich een weg door de harten banen
Zo voel ik me nou elke dag
Mijn emoties en mij sluiten geen verdrag
Het is een bloederige slag die ik verdragen mag
Misschien komt het nog goed
Als ik ‘de ware’ ontmoet
Ik mijn hart kan laten luchten
Wanneer het verleden mij voedt
Tot die tijd zal ik mezelf moeten redden
Met breinslopende dingen
Die mijn emoties temmen
Ik weet het mijn gedichten zijn te lang
Ik schrijf niet vaak maar soms heb ik een drang
Dus lees het rustig uit en wees niet bang
Want mijn gedichten zijn vrij tam
Emoties zijn uit de boze, dus ik laat ze ruste in me kop
Tot de bom barst en ik mezelf niet meer hou
En er geen plek meer is waar ik alles weg stouw
Dan komt het vrij, eens in de tijd
Laat het allemaal schieten tot me hart weer uitslijt
Ben ik weer leeg van binnen
Begin ik van voor af aan
Geen gevoel dus mijn hart zal niet open staan
Toon geen emoties want die zijn het menselijk zwakte
Geen angst of verdriet, daarmee slaan ze je te vlakte
Ik ben alleen en alleen zal ik sterven
En niemand die zonder mij alleen hoeft te zwerven
Niemand die mijn ellende zal erven
Hou alles voor mezelf, een lone ranger
Eenzaam van binnen maar op de straten geen stranger
Dus zie maar als die gekke gast, die natte kwast
Die kromme mast, die emoties witwast
Die mafkees die gewoon de gekste is
Maar staan in mijn schoenen is geen kattenpis
Dat zal wel niemand ooit begrijpen
Als ik me aan de zoveelste misdaad laat vergrijpen
Waarom ik dat doe, waarom ik mezelf sloop
Ik zit niet aan de dope toch ben ik van binnen dood
Want een verleden kan je niet zomaar laten rusten
De vlekken blijven zitten van de tranen op mijn kussen
Mis gegrepen, gevallen en verloren
Eenzaam in de baarmoeder, maar niet zo geboren
Dit is mijn leven zo ben ik uitverkoren
Alleen als ik was tijdens de groei van de maanden
Zo ga ik dood, alleenzaam staande
Ze zullen huilen ik zie wel de tranen
Die zich een weg door de harten banen
Zo voel ik me nou elke dag
Mijn emoties en mij sluiten geen verdrag
Het is een bloederige slag die ik verdragen mag
Misschien komt het nog goed
Als ik ‘de ware’ ontmoet
Ik mijn hart kan laten luchten
Wanneer het verleden mij voedt
Tot die tijd zal ik mezelf moeten redden
Met breinslopende dingen
Die mijn emoties temmen
Ik weet het mijn gedichten zijn te lang
Ik schrijf niet vaak maar soms heb ik een drang
Dus lees het rustig uit en wees niet bang
Want mijn gedichten zijn vrij tam
Reacties op dit gedicht
| Dævid: | Donderdag, januari 31, 2008 17:42 |
| owja over dat rappe, kwilde int begin tekste schrijfe maar k heb et gecombineerd, eige stijl is altijd goed (A) | |
| Dævid: | Donderdag, januari 31, 2008 17:39 |
| dankje :) | |
| marieke_x: | Donderdag, januari 31, 2008 17:38 |
| en je mag best wel emoties enzo tonen, dat is geen zwakheid,.. hoewel, misschien wel, maar het is niet verkeerd en je moet niet altijd sterk willen zijn, je bent maar een mens weet je.. Ik vind echt dat je je gevoel heel goed op papier heb gezet, ik heb je gedicht nou al vier keer gelezen en ik kan gewoon niet stoppen,.. respect! :) liefs |
|
| marieke_x: | Donderdag, januari 31, 2008 17:36 |
| pff wat nou te lang, vond ik helemaal niet het is een lang gedicht, maar het is fijn om te lezen en je valt niet in einedloze herhalingen enzo.. ik had en beetje het idee dat ik naar een rap zat te luisteren terwijl ik het las.. (is dus positief hea ;)) je hoeft niet alleen te zijn, en ik geloof ook niet dat je dat blijft.. je moet niet bang zijn iemand in je leven toe te laten. van oordelen van mensen die jou niet kennen/begrijpen moet je je dnek ik maar niet te veel aantrekken.. | |
| stranger333: | Dinsdag, januari 29, 2008 09:05 |
| Hoi David ik las je gedicht. Gewoon doen hoor niks te lang. Throw it out! Mooi gevoelig beschreven. Soms herkenbaar dus pijnlijk. Rene |
|
| nana: | Maandag, januari 28, 2008 23:25 |
| voelend beschreven, eenzaamheid spat eraf.. je kan emotie ook zien als een kleurrijke schakering van onze soort.. :-) nana |
|
| Dævid: | Maandag, januari 28, 2008 23:18 |
| dankje:) ieder1 zeg altijd dat ze te lang zijn dus ik denk ik zet het erbij deze x ^^ |
|
| Innerchild: | Maandag, januari 28, 2008 23:07 |
| Een gedicht is zo lang als je zelf wilt ... en schrijven is een mooie uitlaatklep ! Met liefs, Innerchild |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Dævid | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 28 januari 2008 | ||
| Thema's: | ||