Altzheimer
Uitgewist
Een dame in de gang, ze wacht
Alleen.
Witte schimmen zweven voorbij
Kil daar
Op haar schoot een tas,
Leeg.
Met open mond gericht naar toen
Zoekend naar waar ze is
Wie bracht ze hier?
Onzekerheid.
Gisteren… wèg, verloren
Een vraag naar morgen
“Dag mijnheer, woon ik hier…
Voor altijd, heel mijn leven…
Tussen al die sukkelaars…
Komt er iemand?”
Niemand komt
Toch zijn er mensen
Leegte vult haar lichaam
Een glimlach voor een snoepje
Een dame in de gang, ze wacht
Alleen.
Witte schimmen zweven voorbij
Kil daar
Op haar schoot een tas,
Leeg.
Met open mond gericht naar toen
Zoekend naar waar ze is
Wie bracht ze hier?
Onzekerheid.
Gisteren… wèg, verloren
Een vraag naar morgen
“Dag mijnheer, woon ik hier…
Voor altijd, heel mijn leven…
Tussen al die sukkelaars…
Komt er iemand?”
Niemand komt
Toch zijn er mensen
Leegte vult haar lichaam
Een glimlach voor een snoepje
Reacties op dit gedicht
| Meneer Zes: | Zondag, februari 17, 2008 12:40 |
| Ik ga wazig zien hiervan... Het is inderdaad vrij treffend. 6. |
|
| kerima ellouise: | Zondag, februari 17, 2008 11:51 |
| treffend en rakend neergezet liefs kerima ellouise |
|
| Fairouz: | Zondag, februari 17, 2008 09:58 |
| Ik heb het boek hersenschimmen gelezen Dat ging over een man...ontroerend ! lieve groet Fairouz Graag gelezen dit... |
|
Over dit gedicht
| Auteur: L. Karel | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 17 februari 2008 | ||
| Thema's: | ||