Mijn God, mijn rots.
Mijn God, mijn rots.
God is mijn vaste rots
De rots van mijn behoud
Hij is mijn grote trots
Waarop op mijn hart vertrouwd.
God, die mij geschapen heeft
En heel de schepping heeft bedacht
God, die de dood heeft overleefd
En verzoening tot stand heeft gebracht.
Mijn God, wonderbaarlijk zijn Uw werken
Als ik ook zie naar het groot heelal
Dan kan ik Uw grootheid bemerken
De zon, de maan, de sterren zonder tal.
Mijn God, op U wil ik vertrouwen
Als mensen mij verlaten, op U kan ik aan
U bent mijn rots, waar ik op mag bouwen
U blijft mij altijd en overal gadeslaan.
Fedde Nicolai
God is mijn vaste rots
De rots van mijn behoud
Hij is mijn grote trots
Waarop op mijn hart vertrouwd.
God, die mij geschapen heeft
En heel de schepping heeft bedacht
God, die de dood heeft overleefd
En verzoening tot stand heeft gebracht.
Mijn God, wonderbaarlijk zijn Uw werken
Als ik ook zie naar het groot heelal
Dan kan ik Uw grootheid bemerken
De zon, de maan, de sterren zonder tal.
Mijn God, op U wil ik vertrouwen
Als mensen mij verlaten, op U kan ik aan
U bent mijn rots, waar ik op mag bouwen
U blijft mij altijd en overal gadeslaan.
Fedde Nicolai
Reacties op dit gedicht
| Hilly N: | Donderdag, maart 27, 2008 19:58 |
| Een rotsvast vertrouwen Fedde. groet van Hilly |
|
| vat: | Donderdag, maart 27, 2008 16:20 |
| en zo is het heel mooi geschreven :) liefs |
|
| lexx: | Donderdag, maart 27, 2008 15:52 |
| heel mooi, fedde. Ik benijd je daarom ..die invulling. Doe je ook nog wat anders? en zo ja; lees ik dat ook graag. :) |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Fedde Nicolai | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 27 maart 2008 | ||
| Thema's: | ||