W.B. Yeats
zolang geleefd in de tover van zijn lijnen
en wat ik maar half begreep
zong ik dronken mee
sluimerend tussen het wit
van zijn woorden
nu veel ouder
en steeds minder te verzinnen
kan ik woord voor woord
zijn dromen dromen
laat ik het wit bestaan
om op adem te komen
van het fijne weefsel
dat hij doet
bestaan
en
ik kan nooit meer sluiten
wat hij heeft geopend
ik voel de weerhaken
en de tegendraadse onderstroom
wat mijn lichaam ooit voelde
ligt nu in mijn ziel geplooid
Reacties op dit gedicht
| Windwhisper: | Dinsdag, april 29, 2008 18:23 |
| Prachtig hoor | |
| kerima ellouise: | Dinsdag, april 29, 2008 17:21 |
| mooi mooi ''ik kan nooit meer sluiten wat hij heeft geopend''...prachtig gedicht! liefs kerima ellouise |
|
| Ludy: | Dinsdag, april 29, 2008 14:54 |
| Jij bent op dreef zeg! Het danst zo van mijn scherm. :) Liefs, Ludy |
|
| Oorlam: | Dinsdag, april 29, 2008 14:13 |
| hahaha lekker nummertje | |
| conan: | Dinsdag, april 29, 2008 13:58 |
| Keats and Yeats are on my side, yes nifter ! | |
| de nifter: | Dinsdag, april 29, 2008 13:55 |
| ik zou zeggen, luistert eens naar cemetary gates van the smiths | |
Over dit gedicht
| Auteur: conan | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 29 april 2008 | ||
| Thema's: | ||