ZE KENDE GEEN BEZOEK
ze kende geen bezoek
je sloeg dicht
brak ramen
met je wanen
splinters glas en
ongeremd je tranen
je kende weer
geen mens
opende in kracht
je lach vervaagde
ogen zonder wens
je wist me niet
jezelf vergetend
gromde spanning
zonder klanken
in gevoel ontketend
je had weer
stemmen in je hoofd
ze schreeuwden
ruzies werden
met een spuit verdoofd
ik veeg stukjes
chaos bij elkaar
zie tralies en
verbaasde ogen
zo houd ik weer van haar.
wil melker
19/03/2002
Reacties op dit gedicht
| catharina: | Donderdag, maart 21, 2002 16:33 |
| shiiiit hier ben ik echt ontroerd door....machtig mooi geschreven Wil...die ogen...maken heel wat bij me los...ik zie ze voor me...als een kind wat niet begrijpt waarom.... liefs cathje |
|
| lejaeghere rudi: | Donderdag, maart 21, 2002 12:52 |
| Ja, heel triest, maar een mens kan soms achteraf heel verbaasd zijn over wat hij gedaan heeft, bewust of nog erger...onbewust. Graag gelezen, Wil. Groetjes. Rudi | |
| Susanne X: | Donderdag, maart 21, 2002 11:43 |
| Heel mooi beschreven!! Knap! | |
| Driegeetjes: | Donderdag, maart 21, 2002 10:17 |
| Volgens mij heb jij een stamboek 'gedichten-melkkoe' achter in de wei staan, die je elke dag 'melkt', Wil! Niets is zo lekker als vers gemolken melk... ;-) DrieGeetjes |
|
| free: | Donderdag, maart 21, 2002 09:20 |
| ...ontroerend diep wil.... mensen raken soms zomaar heel erg in de war... liefs free |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 21 maart 2002 | ||
| Thema's: | ||