Verdriet...
Eenzaam en alleen, vier muren om me heen.
Een traan welt op, en vult mijn ogen.
Een traan valt op de grond, in eenzaamheid en stilte.
Een snik die volgt, en de traan spat uiteen.
In eenzaamheid, en stilte, slijt ik al mijn verdriet.
Het zit diep van binnen, gesloten in mijn hart.
Diep in mijn hart, daar zit het verborgen
Ooit zal het minder zijn, wie weet gaat het over.
Maar een ding is zeker, door een glimlach, of een lief gebaar.
Is mijn verdriet even weg, voor heel even maar.
IKKE
Een traan welt op, en vult mijn ogen.
Een traan valt op de grond, in eenzaamheid en stilte.
Een snik die volgt, en de traan spat uiteen.
In eenzaamheid, en stilte, slijt ik al mijn verdriet.
Het zit diep van binnen, gesloten in mijn hart.
Diep in mijn hart, daar zit het verborgen
Ooit zal het minder zijn, wie weet gaat het over.
Maar een ding is zeker, door een glimlach, of een lief gebaar.
Is mijn verdriet even weg, voor heel even maar.
IKKE
Reacties op dit gedicht
| *Blue*Eyes*: | Maandag, augustus 04, 2008 17:07 |
| zo herkenbaar! ;) Sterkte! Liefs. |
|
| K@trien: | Zondag, augustus 03, 2008 22:40 |
| en kan je hopelijk ook even lachen ... Droevig ! Groetjes K@trien |
|
Over dit gedicht
| Auteur: T.J. | 
|
|
| Gecontroleerd door: pantarhei | ||
| Gepubliceerd op: 03 augustus 2008 | ||
| Thema's: | ||