asfalt en honger IV
Jouw stilte
daalde de trappen af
van mijn denken
naar waar ik leefde
diep in mij.
Je haar dat drukte
tegen mijn schouder
het gemak waarmee onze stiltes
nooit teveel zegden.
Nooit: het is genoeg
daalde de trappen af
van mijn denken
naar waar ik leefde
diep in mij.
Je haar dat drukte
tegen mijn schouder
het gemak waarmee onze stiltes
nooit teveel zegden.
Nooit: het is genoeg
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: hans | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 27 maart 2002 | ||
| Thema's: | ||