Levensgevangen
Ik lig verborgen in de kou.
Niets was ooit zoals ik het wou.
En dan heb ik zo'n gevoel,
Als je weet wat ik bedoel.
Zo opgesloten in het leven,
Laat de bodem van je hart beven.
Soms is pijn zo traag en lang,
Als een traan over je wang.
Net alsof je waardeloos bent,
Alsof je jezelf niet meer kent.
Zo opgesloten in het leven,
Dat je het soms zelfs wil opgeven.
Reacties op dit gedicht
| ela: | Vrijdag, oktober 31, 2008 01:04 |
| Zelfs mensen met de zwaarste pijn en de grootste onzekerheid geven niet op. ela |
|
Over dit gedicht
| Auteur: BlackRuby | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 30 oktober 2008 | ||
| Thema's: | ||