Teleurgestelt kijk je me aan
Geen woede maar onmacht in je stem
Met mijn ogen naar de grond gericht
Luister ik beschaamd naar jou

Ik durf niet kijken naar het verdriet
Dat in je ogen valt te lezen
Want niets doet me meer pijn
Dan te weten dat ik die reden ben

Ik luister naar elk woord je zegt
Maar indringen doet het niet
Ik verdwijn van deze gruwlijke wereld
En kom terecht in de kille eenzaamheid

Ik wil verdrinken in mijn tranen
Schreeuwen dat het me zo spijt
Maar elk greintje hoop en kracht verdwijnt
En vanbinnen stort ik langzaam in

Later in mn bedje denk ik stilletjes na
Proef het vertrouwde zout op m'n wangen
Weer heb ik je teleur gestelt
En weer komt spijt te laat

(Als je maar eens wist hoezeer ... )