grootmeester
In deze stad is hij een grootmeester
in het verdwalen en verliezen. Elk woord
heeft hij geruild voor het verschrijven
van eenzaamheid. Voor het ontbinden
van pijn.
Het vastgevroren vergezicht. Een voorgoed.
In het gesloten doorkijkhuis tikt een twijfelbeeld
zacht in zichzelf. Niet aanraken. Niet.
Achter een uitgestrekte stilte blijft hij
blind beweegt hij zich op een ijsvlakte
van leegte. Hier leeft hij in een vergeetput
van vroeger en dicht bij het woord en de daad
de vreselijke ontrouw die tussen beide bestaat.
in het verdwalen en verliezen. Elk woord
heeft hij geruild voor het verschrijven
van eenzaamheid. Voor het ontbinden
van pijn.
Het vastgevroren vergezicht. Een voorgoed.
In het gesloten doorkijkhuis tikt een twijfelbeeld
zacht in zichzelf. Niet aanraken. Niet.
Achter een uitgestrekte stilte blijft hij
blind beweegt hij zich op een ijsvlakte
van leegte. Hier leeft hij in een vergeetput
van vroeger en dicht bij het woord en de daad
de vreselijke ontrouw die tussen beide bestaat.
Reacties op dit gedicht
| Voske: | Dinsdag, april 02, 2002 23:13 |
| Ik krijg zo stilaan het gevoel dat hier veel pijn achter schuilt. Voske.. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: hans | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 02 april 2002 | ||
| Thema's: | ||