Ken je het gevoel alsof je hele dagen alleen bent? Er alleen voor staat?
Maar dat je ook beseft dat je er niet alleen voor staat. Maar het is dat gevoel dat het hem doet.
Dat je eenzaam bent in gedachtte? Zou je ook weleens willen dat de mensen in je hoofd konden kijken?
Zodat je ze eindelijk eens begrijpen? Dat je het niet zoveel moeite hoeft te doen om het ze te uit te leggen hoe je, je voelt van binnen? Hoe het er aan toegaat in die machinekamer?
De machinekamer waar constant overuren worden gedraaid.

Voel je, je ook vaak zo slecht? Het gevoel dat je het slecht doet als mens? Als persoon?
Dat de mensen je altijd maar vertellen dat je hier niet hoort of dat je raar en anders bent.
Op den duur ga je het wel geloven als het hele dagen tegen je geroepen word! Ook al zijn er zoveel jaren verstreken.
Jezelf openkrabben, het gevoel van de opluchting die dan vrij komt. Even dat gevoel van opluchting. Waarom lucht het op? Ik weet het niet.
Alles is zo druk in mijn hoofd. Het is een tweestrijd.

Wanneer zou ik me eens echt gelukkig gevoelen voor een langere tijd achter elkaar? Waarom mag ik niet gelukkig zijn van het gene in mijn hoofd? Van mijzelf?
Voornamelijk zoek ik de schuld bij de mensen die mij vroeger dit hebben aangedaan. Dat schelden. Het schelden was nog wel het ergste van allemaal.
Al die woorden die je hoofd binnenkomen alsof er met stenen op je word gegooid. Zo hard en pijnlijk.
Maar je laat het maar over je heen komen. Je verwacht dat het toch wel over gaat. Nee het gaat niet over. Het pesten wel op den duur. Het schelden.
Maar de pijn, de innerlijke pijn die je van binnen nog dagelijks voelt. Die gaat niet weg, nooit niet meer.

De permanente littekens die je heel je leven met je meedraagt. Waar je dagelijks weer mee geconfronteerd word.
Je probeert het een plekje te geven maar vaak komt het weer even naar boven en doet het weer net zoveel pijn als toen.
Het verdriet en de pijn die je dan niet in de hand weet te houden. Je zelf even niet meer wetend onder controle te houden. Even helemaal door het lint gaan omdat het weer eens voor de zoveelste keer te veel werd. Het lucht op maar achteraf schaam je, je weer voor je gedrag. Het gedrag wat is veroorzaakt door die permanente littekens van vroeger. De mensen die de littekens met hun woorden en daden voorgoed hebben aangebracht op mij.

Ja op mij, een persoon met rood haar.

Je probeert je leven al jaren weer op de rails te krijgen maar bent dagelijks druk bezig om je leven ook op de rails te houden. Dat is zo moeilijk.
Voor veel mensen is het een dagelijks iets, voor mij is het een dagelijks gevecht. Vaak hoofdpijn hebben omdat het nooit stil is in je hoofd.
Al jaren bezig met therapie om het een plekje te geven. Dat lukt langzamerhand maar het onder controle houden er van, dat is weer wat anders en dat is erg moeilijk.
Wat voor een ander heel simpel is, is voor mij moeilijk. Erg moeilijk. Soms moet ik er voor vechten terwijl de ander het doodleuk doet. De een doet zijn dingen die hij of zij moet doen. En gaat dan door. Ik doe dat en ik moet rusten. Dan ben ik te moe. Al die innerlijk inspanning om jezelf dagelijks op de rails te houden. Om het goed te laten gaan in je hoofd.
En af en toe, af en toe word het te veel en laat je, je gaan. Even al die emoties eruit.
Soms moet je, je zelf tegenhouden om niet weer te gaan krassen. Stomp een keer flink tegen je kussen! Nee je wilt jezelf pijn doen, je geeft jezelf de schuld van die ellende.
Iedereen zegt dat je dat niet moet doen, dat het niet waard is dat je, jezelf pijn doet. Ze snappen niet waarom ik ben zoals ik ben. Voor hun ben ik raar. Word ik als raar gezien.
Soms voel ik me heel even een mens. Maar meestal niet. Ik voel me meer een raar persoon met rood haar. Lieve mensen willen jullie eens een kijkje nemen in mijn hoofd? Hebben jullie dan nog zo makkelijk praten? Ik denk het niet.