De man te paard
velden gehuld in het blauwachtig paars
de schoonheid onttrokken aan zijn blik
enkel hij wist de weg van het gaan
de zon als zijn enige meester
kende de schaduwkant van zijn hart
dodelijke stilte als een zwarte tint
volgde hij het spoor in de ochtend
een vogel tjilpte in harde klanken
verdoofde zijn denken aan haar
de lucht kleurde schaapachtig wit
het leven ontwaakte maar hij stierf
Reacties op dit gedicht
| H.J.: | Zondag, februari 01, 2009 17:36 |
| mystiek moi Cornelia kusss H.J. |
|
| lexx: | Zondag, februari 01, 2009 16:34 |
| je schrijft zoals je fotografeert. met oog voor detail. :) |
|
| Dwaallicht: | Zondag, februari 01, 2009 15:08 |
| Leest droefmooi... Liefs Dina |
|
| Dirk Hermans: | Zondag, februari 01, 2009 09:46 |
| zeer knap weergegeven mooi | |
| Windwhisper: | Zaterdag, januari 31, 2009 16:32 |
| graag jou weer gelezen, te weing naar mijn smaak, sta je hier op de site, maar ja vandaar dat dit lezen nu genieten werd liefs Cobie kuzzz |
|
| lommert: | Zaterdag, januari 31, 2009 16:27 |
| ik laat maar gaan mijn denken...kattaklop...kattaklop;)..graag gelezen liefs van mij willem |
|
| hiljaa: | Zaterdag, januari 31, 2009 14:48 |
| beeldend mooi knufleifs--hiljaa-- |
|
| Hidden: | Zaterdag, januari 31, 2009 10:28 |
| Dit is mooi en moeilijk... een verliefde ruiter? Vele gedachten roept dit op, poëzie! Hidden |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Cornelia.dvw |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 31 januari 2009 | ||
| Thema's: | ||