Gevangen stilte
geen blad aan de bomen
kale takken gevangen in het grijs
het jonge groen wil niet ontluiken
nu de winterse kou nog glorie kraait
klimop rankt langs muren omhoog
zoekt een opening naar dieper wortelen
geluiden van menselijke aard
verscholen achter ramen en deuren
enkel de man in het plantsoen
kringelt puffend wolken van rook
hij doorbreekt de stilte
die gevangen is door mij
Reacties op dit gedicht
| arie: | Zondag, februari 15, 2009 13:15 |
| Een mooie observatie Cornelia liefs, arie |
|
| Dirk Hermans: | Woensdag, februari 11, 2009 06:41 |
| mooi | |
| Hidden One: | Dinsdag, februari 10, 2009 18:39 |
| Die man mocht het café zeker niet in? Mooi, je ziet de beelden voor je. Liefs, Hidden |
|
| Cora (ZIJ): | Dinsdag, februari 10, 2009 17:01 |
| Vorig jaar zaten we al buiten ;) mooi gedicht, de lente is ruikbaar! :) |
|
| Bieke: | Dinsdag, februari 10, 2009 16:27 |
| Nog even en we zien weer kleur en licht hier begint de helleborus mooi te bloeien Liefs Bieke, |
|
| Peter van Tiel: | Dinsdag, februari 10, 2009 15:43 |
| Kortom, een trieste dag. Prachtig verwoord door jou. Ondanks alles toch een fijne dag en avond gewenst. Liefs, Peter. |
|
| isolina: | Dinsdag, februari 10, 2009 13:44 |
| heel mooi , knuff maria (isolina ) |
|
| _Lieverdje_: | Dinsdag, februari 10, 2009 13:41 |
| prachtig verwoord liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Cornelia.dvw |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 10 februari 2009 | ||
| Thema's: | ||