Uit hry leven van e viskrokrttenkap
Eerste deel van het verhaal
In Blankenberge op de pier zag ik zowaar een kapitein van een groot zeiljacht. Hij leek verdacht veel op de viskrokettenkapitein van de tv. Ik stapte recht op hem af en keek in zijn lachende ogen. Hij wilde mij al direct een kroket verkopen. Dit was niet naar mijn zin en ik trok vlug mijn hoofd opzij, zodat de kroket achter mij bij een hond belandde, die gretig toehapte. Vanaf dan werd de hond de onafscheidelijke schaduw van de viskrokettenkapitein. Nu ja, nu ik hem toch zo dicht benaderd had, kon ik hem evengoed vragen of ik meemocht met zijn schip.
Dat mocht, “maar niet vandaag”, zei hij. “Ik heb namelijk vrij vandaag en dan vaar ik niet uit”. “Zeer goed”, reageerde ik, “want eigenlijk heb ik schrik op het water, het treft dus dat je niet uitvaart. Zo hoef ik niet bang te zijn en hoef jij je vrije dag niet op te offeren. Kunnen we zo overeenkomen?”
Dit was naar de viskrokettenkapitein zijn zin en hij nodigde mij uit naar zijn zeemanskroeg. Daar zou hij mij voorstellen aan zijn vrienden-kapiteins, die ook allen een vrije dag hadden. Ik volgde hem dan ook gedwee en zag dat hij hier en daar stevig kroketten uitdeelde. De omstanders waren dit kennelijk gewoon, want niemand morde. Ze legden de kroketten braaf op de grond. Ik volgde behoedzaam en de hond vrat zoveel kroketten als hij maar kon.
Zonder verdere ongelukken arriveerden we bij de zeemanskroeg. De deur zwaaide open en een walm van bier en rook dreef naar buiten. Die was zo zwaar dat ik mij moest bukken om niet achterover te slaan. De kapitein trotseerde de walm en zwalpte binnen. De hond hoestte hevig en braakte de helft van de kroketten weer uit. Aan de toog weken de gasten opzij, want zij kenden de viskrokettenkapitein. Toen ze zagen dat hij geen kroketten meer bij zich had, slaakten zij een zucht van verlichting.
Dit kwam goed uit, want veel licht was er niet in de kroeg, alleen enkele haarloze hoofden weerkaatsen wat kaarslicht. Het licht danste fel, ook enkele deernen dansten met de werkloze kapiteins, maar dit gaf geen licht, het zorgde er wel voor dat de walm zich verspreidde door de kroeg.
Reacties op dit gedicht
| Nummer 127 : | Vrijdag, juni 19, 2009 00:13 |
| deel 1 goede inleiding naar deel 2 Nr 127 |
|
| Quicksilver: | Donderdag, juni 18, 2009 22:30 |
| Graag gelezen dit verhaal! de hond eet dus niet alles uit de pot, de kroketten lagen hem zwaar te op de maag;) lees graag weer het vervolg Liefs,dicky |
|
| roosjerood: | Donderdag, juni 18, 2009 09:06 |
| ben benieuwd naar je vervolg kijk er naar uit |
|
| kerima ellouise: | Donderdag, juni 18, 2009 09:05 |
| ik zal er morgen ook zijn! liefs kerima ellouise |
|
| trucker klaas: | Donderdag, juni 18, 2009 07:53 |
| wie past er op de kinderen ? groet ,klaas |
|
| verhavert: | Donderdag, juni 18, 2009 07:24 |
| nieuwsgierig naar vervolg liefs |
|
| switi lobi: | Donderdag, juni 18, 2009 00:46 |
| Benieuwd waar dit naar toe gaat! Liefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ela |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 18 juni 2009 | ||
| Thema's: | ||