opa...
Opa, oh, opa, waarom?
Waarom treft het jou?
Het sloeg in als een bom,
Dat jij ons achterlaten zou,
Telkens als ik aan je denk staan er tranen in mijn ogen,
Waarom? Waarom nou?
Ik wou zo dat je me het kon beloven,
En dat ik je nog één keer kon zeggen dat ik van je hou!
Het is niet eerlijk..! Het moet ophouden!
Ik wil nog zo lang van je houden!
Maar dat kan straks alleen nog maar in mijn hart,
Ja, dan wordt jouw gezicht zwart…
Opa ik ga je missen!
Ik hou van je!
Waarom treft het jou?
Het sloeg in als een bom,
Dat jij ons achterlaten zou,
Telkens als ik aan je denk staan er tranen in mijn ogen,
Waarom? Waarom nou?
Ik wou zo dat je me het kon beloven,
En dat ik je nog één keer kon zeggen dat ik van je hou!
Het is niet eerlijk..! Het moet ophouden!
Ik wil nog zo lang van je houden!
Maar dat kan straks alleen nog maar in mijn hart,
Ja, dan wordt jouw gezicht zwart…
Opa ik ga je missen!
Ik hou van je!
Reacties op dit gedicht
| mirry.k: | Dinsdag, september 08, 2009 16:46 |
| dank jullie! | |
| trucker klaas: | Maandag, september 07, 2009 21:11 |
| intens schrijven sterkte ,klaas |
|
| Aquarel: | Maandag, september 07, 2009 20:09 |
| Onmachtig om het verlies. Blijft mooi, dat jouw opa door jou zo geliefd is. Sterkte, Aquarel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: mirry.k | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 07 september 2009 | ||
| Thema's: | ||