Dag nacht
Zij brengt de nacht
Ze zaait een spoor van sterren
Duwt zacht de zon onder de horizon
Haar adem kleurt
De hemel rood
Rood als de liefde
Hij brengt de dag
Hij plukt één voor één de sterren
Veranderd ze in dauw op het gras
Zijn warmte kleurt
De lucht rood
Rood als de rozen
Ze leven eenzaam
Niets zonder elkaar
Maar nooit echt samen
Soms dromen ze stiekem van het moment
Dat dag en nacht samen vallen
Zij zal sterren zaaien in het ochtendlicht
Hij zal de nacht lichtroze kleuren
Zon en maan zouden samen lachen
Om de nachtbloem die flirt met de rozen
Tot de realiteit alles breekt
Ze keren terug in ochtendlicht en avondschemering
Kleuren de hemel rood
Rood als de pijn, rood als de haat.
Om alles wat niet kan.
Ze zaait een spoor van sterren
Duwt zacht de zon onder de horizon
Haar adem kleurt
De hemel rood
Rood als de liefde
Hij brengt de dag
Hij plukt één voor één de sterren
Veranderd ze in dauw op het gras
Zijn warmte kleurt
De lucht rood
Rood als de rozen
Ze leven eenzaam
Niets zonder elkaar
Maar nooit echt samen
Soms dromen ze stiekem van het moment
Dat dag en nacht samen vallen
Zij zal sterren zaaien in het ochtendlicht
Hij zal de nacht lichtroze kleuren
Zon en maan zouden samen lachen
Om de nachtbloem die flirt met de rozen
Tot de realiteit alles breekt
Ze keren terug in ochtendlicht en avondschemering
Kleuren de hemel rood
Rood als de pijn, rood als de haat.
Om alles wat niet kan.
Reacties op dit gedicht
| Hans Winter: | Dinsdag, september 29, 2009 19:44 |
| om en om haar komt hij toch nog terug, om en om hem gunt zij zich geen rust, nooit voltooid nooit volkomen maken zij elkaar mogelijk groetje, hans |
|
| Anouk*jee: | Dinsdag, september 29, 2009 12:37 |
| wauw! ben er echt stil van! x |
|
| switi lobi: | Maandag, september 28, 2009 23:19 |
| Wat een mooi verhaal! Liefs, switi lobi |
|
