Wat jonggeboren lof
Wat jonggeboren lof
Gewapend met de geneugten van de nacht
nog in mijn lendenen
volg ik jouw opstaan als een horige, die van de
duisternis had gesnoept
zoete eigenaardigheden herinnerden mij
dat jij het kind was van een teler aardappelrooier
spruitenplukker en rooms-katholiek
en jouw moeder die niet schroomde
om met gejank mijn feestmaal
te verpesten en ‘s nachts het spel
ging spelen zoals slechts een slet
de waarde kent van het kruis
toch baarde het vlees dat bestond
uit zwakke en bleke delen
wat jonggeboren lof, wellicht
geplukt van een vroege akker
die bij herfst opging in zijn eigen smog
terwijl de dag bleef dauwen
in de hoop dat er geen hoop maar was
Reacties op dit gedicht
| _Lieverdje_: | Zondag, december 20, 2009 07:33 |
| prachtig geschreven laivert zoals alleen jij maar kan fijne zondag liefs |
|
| ninodepino: | Zaterdag, december 19, 2009 22:39 |
| bleef dauwen... zo heb je de wagen maar weer mooi bewogen grtjs, |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 19 december 2009 | ||
| Thema's: | ||