De laatste reis...
De laatste reis…
kind o kind
de grote eik is aan het rotten
zijn bast valt in wel duizend stukken op de grond
mijn kind mijn kind
en zo begint het lijf te verkrotten
leeg en uitgewoond in de stilte van de avondstond
de fierheid door de jaren heen
mijn kindje kindje lief
zijn slechts nog vage herinneringen
gedachten die de pijn verzachten
als pleisters op een houten been
de roep om rust en eenzame lege dingen
o kind schoon kindje mijn
vraagt om duivelverering
blasfemischtische afwijkingen
en zo nu en dan wat roemers wijn…
esteban 2 Januari 2010
Reacties op dit gedicht
| Marousia: | Zaterdag, januari 02, 2010 22:05 |
| Ik vind dit zo aangrijpend mooi een parel lieve Esteban, ik wens je een heel gelukkig 2010 moge je wensen in vervulling gaan. Liefs van Lynn XXX | |
| _Lieverdje_: | Zaterdag, januari 02, 2010 10:24 |
| mooi geschreven liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: esteban. | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 02 januari 2010 | ||
| Thema's: | ||