Passen in het zand
passen in het zand
verdwaald
in niemandsland
groette mijn hand
de wolken in
hun door de wind
bijeen geveegd verband
lege einders
keken terug zonder
de ogen neer te slaan
en voeten maten
passen in het zand
zonder te gaan
mijn menselijkheid
had afgedaan
werd niet gevoed
toch heb ik jou
ontmoet in niemandsland
mijn broeder jij maakt alles goed
wil melker
22/01/2010
Reacties op dit gedicht
| Stormtrooper: | Vrijdag, januari 22, 2010 20:38 |
| mooi zo wil vast houden | |
| Cora (ZIJ): | Vrijdag, januari 22, 2010 18:47 |
| Tja, waar is dat niemandsland dan denk ik dan... ;) |
|
| ela: | Vrijdag, januari 22, 2010 15:02 |
| De natuur als leiddraad tot vriendschap. ela |
|
| Quicksilver: | Vrijdag, januari 22, 2010 10:52 |
| Mooi bewogen gevoelsgedicht! Fijn weekend,liefs dicky |
|
| Big Lady: | Vrijdag, januari 22, 2010 09:05 |
| droef mooi geschreven knuffels |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 22 januari 2010 | ||
| Thema's: | ||