't naderend duister
stormwinden slaan
luchtlagen voor zich uit
en waar zij zwijgen
rollen droeve golven
tegen bedompte ramen
geen woord, geen lied
verstomt het inner-
zicht op wildernis
van dode bladeren
onthuld structuren
kantig wit en aardwaarts
dringt in mij koude
- voorwaarts
tot aan het hart.
sunset 01-02-2010
Reacties op dit gedicht
| Jacky Van den Berghe: | Dinsdag, februari 02, 2010 01:57 |
| Wou dat je behoed werd voor hartkoude, want dat verdient niemand (en zeker jij niet, beste Ingo!). In ieder geval een groet vol warmte, Jacky |
|
| arie: | Maandag, februari 01, 2010 14:36 |
| Toch klopt jouw hart nog immer warm en sluit het de duistere koude buiten.. liefs, arie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 01 februari 2010 | ||
| Thema's: | ||