Rennen of Stilstaan

Na 9,5 jaar
Voor het eerst dan echt alleen
Ik weet waar ik vandaan kom
De vraag is eerder, waar ga ik heen?

Geen controle meer op mijn toekomst
Vastgeroeste patronen die ik los moet laten
Kan ik leren van mezelf te houden
In plaats van mezelf om de kleinste dingen te haten?

Bang en onzeker
Geteisterd door tranen die ik niet weet te drogen
Ben ik mezelf nou echt ontvlucht?
Heeft mijn eigen ik me voorgelogen?

Want nu ik dan eindelijk stil kom te staan
Niet meer toegeef aan de drang om te rennen
Wil ik de persoon die me aankijkt in de spiegel
Nog wel echt opnieuw leren kennen?

Het antwoord daarop kan ik nu nog niet geven
Maar ik moet het proces wel op gaan starten
Hoeveel energie heb ik wel niet verloren
Door het lot met mijn eigen dwangmatigheid te tarten?

Ik kan me blijven verzetten, maar het heeft geen zin
Ik zal het verdriet recht in de ogen aan moeten kijken
Waarom zou ik mezelf in de schaduw houden
Als ik weet dat het zonlicht me daar nooit kan bereiken?

Dus, dit is het dan, ik zet alles op alles
Met al mijn kracht ga ik de confrontatie aan
Om uiteindelijk, zonder angst, als mijzelf
Voor die spiegel stil te kunnen gaan staan