Ooit was het anders..
Ik beeld mij in,een leven zonder zorgen.. Ik leef met de dag,maar mijn ziel is niet beloofd tot morgen.. Ik leef te haastig,misschien ook wel sneller dan ik kan.. Soms doe ik rustig en dan denk ik bij mezelf van.. Is het leven waard,voor alle moeite die ik doe?.. Ik doe teveel,maar waarom ben ik levensmoe?.. bewandel een donkere pad. Loop door dichte mist,in totale duisternis.. Strevend naar het heldere licht in mijn leven,dat is wat ik erg mis.. Alsof ik zwem,in een verlaten donkere oceaan,zoekend naar een vuurtoren. Want het levenslust is verloren.. tussen allemaal gemene gezichten,met glimlachende maskers.. maar was ooit heel anders.. Misschien,ben ik wel opzoek naar mezelf.. Misschien,had ik nooit aan die zoektocht moeten beginnen.. Maar diep van binnen,weet ik dat het ooit anders was.. Zodra je anderen aanwijst. Wijzen drie eigen vingers terug naar jou..
Reacties op dit gedicht
| hate you so much 3: | Donderdag, april 22, 2010 16:31 |
| hey TisOK, echt een heel mooi gedicht! ik voel me ook zo en ik ben blij dat ik toch niet alleen ben |
|
| kiezeltje: | Donderdag, april 22, 2010 10:53 |
| drie eigen vingers die naar joiu terug wijzen...wetende dat het ooit anders was heel mooi beschreven waar ook ik nog elke dag mee worstel groetjes |
|
| Roselynn: | Donderdag, april 22, 2010 08:42 |
| ''t is oké... je mag je best zo voelen ... even..zwelgen..en dan schouders eronder en er weer tegenaan... intense woorden ... fijne dag [] Rose |
|
