Kracht van het masker
Je weet niet hoe ik me voel
Je kwetst me met geen enkel gevoel
Je breekt me elke dag
Daardoor zet ik een masker op en verschijnt er een valse lach
Een lach
Die me anders maakt
Elke dag
Waardoor je me niet meer raakt
Maar wanneer ik thuis ben
Zet ik dat stomme masker af
En laat ik mijn tranen vallen
En ervaar ik het als mijn straf
Voordat ik de schooldeur inloop
Veeg ik snel mijn tranen weg
En zet ik weer dat masker op
Zodat niemand kan zien
Dat ik vanbinnen huil
Dan ben ik weer thuis
En ben ik weer in elkaar gestort
En dan schreeuwt een stem in mij
Je weet niet hoe het is als je buitengesloten word…!
Je kwetst me met geen enkel gevoel
Je breekt me elke dag
Daardoor zet ik een masker op en verschijnt er een valse lach
Een lach
Die me anders maakt
Elke dag
Waardoor je me niet meer raakt
Maar wanneer ik thuis ben
Zet ik dat stomme masker af
En laat ik mijn tranen vallen
En ervaar ik het als mijn straf
Voordat ik de schooldeur inloop
Veeg ik snel mijn tranen weg
En zet ik weer dat masker op
Zodat niemand kan zien
Dat ik vanbinnen huil
Dan ben ik weer thuis
En ben ik weer in elkaar gestort
En dan schreeuwt een stem in mij
Je weet niet hoe het is als je buitengesloten word…!
Reacties op dit gedicht
| marcha: | Zondag, mei 16, 2010 20:47 |
| Ik weet het wel.... Mooi gedicht en hou vol. Laat niemand je eronder krijgen. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Lonely-Girl | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 09 mei 2010 | ||
| Thema's: | ||