Zoveel dagen vol met pijn.
Elke keer het gevoel van alleen zijn.
Iedere keer vergaf ik hem keer op keer.
Tot hij uit het niets zei het gaat niet meer.
Ik was verslagen maar toch moest ik door.
Aan al mijn verdriet en pijn gaf ik geen gehoor.
Mijn vlees en bloed heeft hij me afgenomen.
Hij zei dat alleen ik degene was de dat kon voorkomen.
Hij was degene die begon te slaan.
Al die tijd heb ik er alleen voor gestaan.
Ik kon de kleine geen bescherming geven.
Dat is iets wat ik tot de dag van vandaag mezelf niet heb vergeven.
Na 3 maanden van wennen werd het mij aangedaan.
Ik moest het verwel zeggen en toen ging het bij mij vandaan.
Niemand snapt hoe het voor mij is.
Ik voel wel nog iedere keer als ik een kleine zie het gemis.
Miscchien was het niet mijn moment.
1 ding had ik nu gewenst had ik die jongen maar nooit gekent.
Dit litteken blijft voor altijd.
Maar van die 3 maanden heb ik zeker geen spijt.
Nu moet ik doorgaan waar ik toen ben gebleven.
Ooit geef ik mijn vlees en bloed het leven.