Gebroken...
Gebroken…
Jij geeft de doden hun plaats, in rijen van tien tien tien.
Ik verfoei wat jij doet en de haat drijft mij tot wanhoop,
maar de waarheid is, dat ik je verdomme nodig heb
om deze wereld te overleven!
Het lijkt wel alsof het water tegen de ramen van pure emotie is,
en ik niet meer in staat ben om de vreemde te troosten
die achter de lijkwagen aanloopt.
Alsof ik mijn rug draai en hij mij zomaar neerschiet
met de blikken uit zijn ogen.
Nu loop ik in mijn eentje verloren onder een tram
en zie hoe de conducteur schaamteloos jouw lippen kust.
Waarschijnlijk sterf ik van verdriet en leg jij me ergens
tweede rij van rechts tussen de dageraad en de stilte
in een lijkwade van gebroken wit…
esteban 19 Oktober 2010
Reacties op dit gedicht
| Jacky Van den Berghe: | Woensdag, oktober 20, 2010 02:50 |
| Aandoenlijk geschreven! Groetje, Jacky |
|
| Fairouz: | Dinsdag, oktober 19, 2010 17:06 |
| zo dat is een schrijven met een grote S. Petje af...heel graag komen lezen Vriendelijke groet, fairouz |
|
| Hieronymus: | Dinsdag, oktober 19, 2010 14:53 |
| Geweldig mooi Esteban. Graag gelezen. Beste groet Ronny |
|
| Quicksilver: | Dinsdag, oktober 19, 2010 13:18 |
| ik lees hier pure emoties, vind het zelfs verdrietig overkomen lieve esteban. heel aangrijpend verwoord. geef je even een dikke knuffel liefs,dicky |
|
| windwhisper: | Dinsdag, oktober 19, 2010 11:07 |
| in bewogenheid gelezen, diepe emotie en zeker de overdenkingen zijn aangrijpend in voorstelling dat wat gebeuren zou...kunnen lieve groet Cobie kuzzz emotionele regentranen |
|
Over dit gedicht
| Auteur: esteban. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 19 oktober 2010 | ||
| Thema's: | ||