de sluis van Noordpolderzijl
de sluis van Noordpolderzijl
ik zag je glans
wegdrijven op het
zanderig water, ook je
trots want je hemelde
het blauw naar grijs
aan jouw voeten
schuifelt nog wat hoop
in de gedaante van
rot hout, maar je poort
blijft voor eeuwig gesloten
onklaar gemaakt en
ingehaald door de tijd
jouw kleur zonder vernis
maakt je elk seizoen doffer
en het lijkt of onze sporen uit
het verleden toen we nog spraken
van de goeie oude tijd is opgelost
in roestige conservenblikken
en gebroken riet
wegdrijven op het
zanderig water, ook je
trots want je hemelde
het blauw naar grijs
aan jouw voeten
schuifelt nog wat hoop
in de gedaante van
rot hout, maar je poort
blijft voor eeuwig gesloten
onklaar gemaakt en
ingehaald door de tijd
jouw kleur zonder vernis
maakt je elk seizoen doffer
en het lijkt of onze sporen uit
het verleden toen we nog spraken
van de goeie oude tijd is opgelost
in roestige conservenblikken
en gebroken riet
Reacties op dit gedicht
| switi lobi: | Donderdag, april 07, 2011 13:31 |
| Gelaten toezien hoe roest de blik op later wegvreet... Dikke kus, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: elze | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 06 april 2011 | ||
| Thema's: | ||