Het ovationeel applaus
het ovationeel applaus
je draagt geen lauwerkrans
en in je handen zie ik
de scherpe lijnen van het leven
je ogen stralen nog
de glamour en glitter
van het ovationeel applaus
maar de trekken
in je gezicht vertellen
hoe zwaar het werken is
nog ontwapent
je lach alle kritiek
van binnen maakt het je ziek
succes eist zijn tol
jij hebt alles gegeven
wanneer ga je zelf weer leven
wil melker
29/06/2011
Reacties op dit gedicht
| ijsbloem: | Woensdag, juni 29, 2011 11:16 |
| op het toneel is het eenzaam en ach gut en klaag en wee daarbuiten ook:D |
|
| Godvader: | Woensdag, juni 29, 2011 11:14 |
| genoeg stof tot nadenken...:D | |
| ijsbloem: | Woensdag, juni 29, 2011 10:31 |
| leven wat is dat dat toneelstuk wat men hier elke dag opvoert??:P |
|
| youkie: | Woensdag, juni 29, 2011 09:08 |
| goede morgen optreden het vergt veel van je leven het applaus voelt wel fijn maar niemand ziet je pijn fijne dag |
|
| trucker klaas: | Woensdag, juni 29, 2011 08:10 |
| naast het podium is altijd de diepte de een stapt er gracieus vanaf , de ander dondert naar beneden :( goedemorgen ,klaas |
|
| windwhisper: | Woensdag, juni 29, 2011 06:10 |
| ja soms word je geleefd door je publiek, het kan uitputtend zijn, slopend zelfs en dan is er die terechte vraag "wanneer ga je zelf weer leven" Scherpzinnigheid naast poezie maakt dit schrijven indrukwekkend mooi Wil lieve groet en goede morgen ik ga er van uit, dat het weer zomer wordt Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 29 juni 2011 | ||
| Thema's: | ||