Ik verwachte
echt nooit van mijn leven,
dat het zien van een streepje
zoveel blijdschap zou geven.
Zo lang in mijn dromen,
dat verlangen, die wens.
Naar prachtig nieuw leven,
een baby, een mens.
Nu ben je daar eindelijk,
piepklein ben je nog.
Je groeit in mijn lichaam,
al 4 weken toch.
Zo klein als een zandkorrel,
het voelt nog zo raar.
Haast niet te geloven,
maar toch is het waar.
Heel snel zal je groeien,
je lichaam opbouwen.
Ik kan haast niet wachten
om je te aanschouwen.
-
Ik maak me nu zorgen,
5 weken, 5 dagen.
Maar twijfel hoe lang ik
jou nog bij me mag dragen.
Mijn lichaam stoot bloed af
al 3 dagen lang.
Dit maakt me onzeker,
verdrietig en bang.
Bang jou te verliezen
nog voor jij mag leven.
Maar niemand kan mij nu
al uitsluitsel geven.
Ik zal moeten afwachten
en damn, dat is zwaar.
12 dagen lijken
haast wel 12 jaar.
Ik hoop dat het bloeden
maar heel snel zal stoppen.
En dat ik dan spoedig
jouw hartje hoor kloppen.
-
Vandaag geen 6 weken,
vandaag wel verdriet.
Want dat 2e streepje
was er vandaag niet.
Je was nog te kwetsbaar,
te klein, te fragiel.
Toch blijf je voor altijd
in mijn hart en mijn ziel.
Ik ben je verloren
nog voor ik je had.
Vaarwel kleine frummel,
vaarwel kleine schat.