mijn ogen verdrinken...
Mijn ogen verdrinken,
in een regen van verdriet,
alsof een kannetje met water,
mijn gezicht begiet.
Ze zeggen:
“Jij begrijpt me niet.”
Maar wie begrijpt er mij ?
Dan keek ik rond...naar hen;
Maar niemand die wat zei
Blauwe hemel,
witte wolk,
grijze vlakten,
verbitterd volk.
Een blauwe druppel,
uit een eenzaam vlak.
Een goede draad,
uit mijn zak.
Openen wat toe moet zijn;
begrijpen wat niet moet.
Zien wat niemand anders ziet;
Dan wordt je hart beboet.
Mijn ogen verdrinken
in een regen van verdriet
maar niemand die het opmerkt
nee, niemand die het ziet.
in een regen van verdriet,
alsof een kannetje met water,
mijn gezicht begiet.
Ze zeggen:
“Jij begrijpt me niet.”
Maar wie begrijpt er mij ?
Dan keek ik rond...naar hen;
Maar niemand die wat zei
Blauwe hemel,
witte wolk,
grijze vlakten,
verbitterd volk.
Een blauwe druppel,
uit een eenzaam vlak.
Een goede draad,
uit mijn zak.
Openen wat toe moet zijn;
begrijpen wat niet moet.
Zien wat niemand anders ziet;
Dan wordt je hart beboet.
Mijn ogen verdrinken
in een regen van verdriet
maar niemand die het opmerkt
nee, niemand die het ziet.
Reacties op dit gedicht
| bad angel: | Zondag, mei 26, 2002 21:59 |
| prachtig meiske ze moeten dit zeker zien | |
| Judith de Laat: | Zondag, mei 26, 2002 20:08 |
| Zijn ze blind? Prachtig... |
|
Over dit gedicht
| Auteur: an | 
|
|
| Gecontroleerd door: klitty | ||
| Gepubliceerd op: 26 mei 2002 | ||
| Thema's: | ||