Je staat niet graag alleen.
Je staat niet graag alleen.
Een mens staat graag midden
in het leven.
Een mens behoort niet alleen
te zijn. Plaatst zich graag
centraal als een sociaal wezen.
Niet iedereen kent dat dagelijks
geluk om zich welkom te voelen
in een meervoudig sociaal verband.
De alleengaander kent slechts
de ergernis van de eenzaamheid
die aan geen ander mens is verwant.
Tafeltjes met lege stoelen.
Een eenpersoonsbed en een
koortsachtig verlangen dat
om verandering vraagt.
Wanneer de alleengaander
's morgens opnieuw ontwaakt
blijft die hopen dat zijn
verlangen de mogelijkheid
op een verandering uitdaagt.
Een mens staat graag midden
in het leven.
Een mens behoort niet alleen
te zijn. Plaatst zich graag
centraal als een sociaal wezen.
Niet iedereen kent dat dagelijks
geluk om zich welkom te voelen
in een meervoudig sociaal verband.
De alleengaander kent slechts
de ergernis van de eenzaamheid
die aan geen ander mens is verwant.
Tafeltjes met lege stoelen.
Een eenpersoonsbed en een
koortsachtig verlangen dat
om verandering vraagt.
Wanneer de alleengaander
's morgens opnieuw ontwaakt
blijft die hopen dat zijn
verlangen de mogelijkheid
op een verandering uitdaagt.
Reacties op dit gedicht
| teun hoek: | Vrijdag, april 21, 2017 12:27 |
| ik heb hetzelf niet beleefd, doch ik denk dat men er zelf veel aan kan doen. th | |
| Anneke Bakker: | Donderdag, april 20, 2017 11:13 |
| Een gedicht dat raakt Willem, het geluk van samenzijn is voorbij maar als alleengaander, zal ik accepteren wat niet te veranderen is. Heel mooi en gevoelvol verwoordt. Zonnige groet |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Willem B. Tijssen | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 20 april 2017 | ||
| Thema's: | ||