De diamant in ieder mens.
 
Als mensen hebben we gemeen, dat iedereen eens dood gaat.
Da’s niet iets waar je algemeen
op feestjes over doorpraat.
Want als een feestje leuk moet zijn, of wat je daarbij voorstelt,
dan praat je niet gauw over pijn,
die iedereen graag uitstelt.
 
Dat uitstel is de bron van leed, maar men wil vaak niet horen,
dat je door uitstel niet vergeet,
men loopt zo vaak verloren.
De bron van pijn wordt niet verwerkt, men blijft het diep verstoppen.
Zo blijft het leven heel beperkt,
en kan men nooit ontpoppen.
 
Verstoppen creëert eenzaamheid, die vaak aan ons blijft kleven,
zo wordt jouw leven vaak een strijd,
waarin je niets kan geven.
Men koestert zijn cocon van pijn en denkt zich te beschermen.
Maar als je leeft in schone schijn,
zal niemand zich ontfermen.
 
Een vlinder die zich niet ontpopt en zijn cocon in stand houdt,
is alsof er wordt aangeklopt
en jij de deur steeds dicht douwt.
Die vlinder sterft in zijn cocon en proeft zo nooit de vrijheid.
Jouw leven wordt een odeon,
daarin speel jij slechts blijheid.
 
Je spelt jezelf wat op de mouw, iets dat je graag wilt geloven.
Het leven duwt je in het nauw,
als jij je niet laat kloven.
Het lijkt in strijd met ons verstand; als jij leert accepteren;
Dan blijk jij ook een diamant!
Wil jij dat eens proberen?
 
Peter