Ik duw hem kei hard is zijn buik,
En sla wild met mijn vuisten op zijn huid..
Er gaat op dit moment zo heel veel in mij om,
Zoveel dat ik amper mezelf nog herken.

Ik roep
En schreeuw zo hard als ik kan..
Je bent een vuile, een vieze maniak!
Ik balt nog harder mijn vuisten,
En plant ze recht in zijn maag!

Als hij een diepe zucht maakt,
En een sprongetje naar achter maakt,
Roep ik nog harder dat hij mij heeft verkracht!

Niet nu niet vannacht of gister nacht..
Nee precies 13 jaar en 6 maanden geleden. Toen hij mijn vader was, en beloofde mij te sparen..

Zolang is het al geleden,.
Dat ik 13 en half jaar was!
Dat hij bij ons zogenaamd kwam eten,
en de zelfde nacht zich aan mij vergrepen had!

Het lijkt al zo lang geleden
En wellicht was hij het al vergeten
Maar mijn moeder zei dat hij bij ons kwam wonen
Ze koos voor haar geluk,
Dat hij wel zal blijven.
Deze was niet voor heel even.

Ik laat alles even gaan...
Dit is mijn moment.
Want nu ben ik inmiddels 27,
En heb zelf nu kinderen..
Twee prachtige jongens,
Die mij weer zin hebben geven!

STRIJDLUST!
Die ik 13 en een half jaar geleden,
Dacht dat gestorven was!

Ik herinner hem aan dat ene moment,
Dat hij koos om zelfzuchtig te zijn.
En mij veel te vroeg beroofde van wat toen mijn onschuld was.
Aan dat ene moment dat hij mijn vader
Met hard geweld, mijn witte tempel binnen drong!

Zo mijn kindertijd ontzettend droevig tekende.

Hij mag nou weten.
Dat het hem vergeven is!

Mijn kinderen zijn nou mijn heilig tempel
En ik,
Ik ben hun moeder!
Een soldaat.
Die strijdend eronder gaat!