Elke dag kon ik op je stoep staan
met bloemen en een lied
Zingend dat jij de mooiste bent
maar dat deed ik niet
Elke dag kon ik je bellen
je vertellen hoeveel ik van je hou
Je overladen met berichtjes
dat ik niet verder wil leven zonder jou
Ik kon je honderd brieven schrijven
dat ik zonder jou verarm
En dat de angst voor mijn eigen emotie en gevoel
nu hetgeen is dat ik juist omarm.
Maar al is een belofte enigszins haalbaar
dan is mijn woord mijn woord
En daarom ben jij nu juist degene
die mij niet ziet of hoort
Wat ik denk en voel zo door de dag
zal het universum jou vast laten weten
Daarom laat ik je vrijuit gaan
met de keus om mij snel te vergeten
Ik lach, huil, leer, groei en ik mis je
maar ik probeer te leven in het moment
En dan kom ik soms tot kalmte door te voelen
dat je in mijn hart nog heel dicht bij me bent