Er bloeien lelies
er branden kaarsen
voor het raam van deze nacht
soms is het
alsof de zee geen herinnering heeft
en het voelt voor even
dat haar zwervende reizen
alle beelden kan laten verdwijnen
tot schaduwduister
waar elke naam zal uitwissen
maar geen enkele storm
dooft het vuur in een dans van golven
wat door liefde de ziel ontsluit
achter deze woorden bloeit
nog steeds stil verlangen
het voelt geborgen
en langzaam rakend
als een breekbaar beeld
in lentehanden die het licht
openvouwend tussen
schaduw en vonken van hoop
laat doorschijnen
er bloeien lelies
onder de wieg van het lot
dat pijnlijk in schoonheid is
te voelen tot puur verweven
door deze emoties
van moment en van droom
die openbloeiende wegen zijn
om thuis te komen
waar opnieuw een zonestraal tekent
over een nieuw geboren morgen
komt een ontwakende melodie tot leven
die stilmakend mooi is
Reacties op dit gedicht
| teun hoek: | Woensdag, januari 19, 2022 09:51 |
| verbindend mooi. th | |
| Dasje (lucky): | Woensdag, januari 19, 2022 09:46 |
| De lelies ontluiken onder jouw wonderzachte woorden M-Rose |
|
| Anneke Bakker: | Woensdag, januari 19, 2022 09:39 |
| Stilmakend gedicht omdat het zo pijnlijk mooi is als de eerste zonnestraal na een grijze morgen. Pareltje laat je lezen M-Rose. Fijne dag met liefs. Anneke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: M-Rose |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 19 januari 2022 | ||
| Thema's: | ||