in de vage avondherfstzon
regen druppels glinsteren
aan bloeiende rozen
in de vage avondherfstzon
het leken wel kleine lichtjes
die langzaam doofden
toen ze vielen
en de aarde raken
een treurwilg leek te huilen
aan de oever van de vijver
zacht probeerde een bries
bladeren te drogen
waarbij tranen vielen
in het wuivend riet
libellen zweefden
over dit sereen tafereel
hun vleugels glanzend
als parelmoer
de lucht was klam
en avondnevel wit
christa
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: christina |   
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 08 oktober 2024 | ||
| Thema's: | ||