Door de bomen het bos
plant maar een struik een haag of heg
en graaf dat weg wat er niet toe doet
tegen staal en beton heb ik mij verzet
en kubussen op de metershoge palen
haal mij maar uit de weelderige grond
waar ik straks van genot zal kraaien
volop in jong blad en stam gehuld
die ik daarna nog jaren zal dragen
knip mij maar niet korter of scheer me weg
want eens ontspruit ik tot een megagroot bos
waar zelf staal en beton het tegen aflegt
nu rust ik nog in een kleine kinderhand
vol afwachting wanneer ik opkomen mag
de grond prepareert de aders voor mijn lijf
Reacties op dit gedicht
| christina: | Zaterdag, maart 15, 2025 16:24 |
| moest denken aan een bruidsluier die groeide door een heel klein kiertje in de schuur graag gelezen Wijnand liefs christa |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: wijnand. | ||
| Gepubliceerd op: 15 maart 2025 | ||
| Thema's: | ||