Sluitingsuur
Het jaar strompelt naar het einde,
strijkt de kreukels uit zijn onguur gelaat.
De natuur waakt over hem, deze dagen,
terwijl strenge vorst zijn zege kraait.
Zijn handen breken de doodse stilte,
de samenkomst bij vaderssteen,
waar eiken en beuken musiceren
en gebeden zich vormen tot een graf.
De laatste dag ligt tussen dekens,
nog egaal, glad en zonder scheur erin.
Zijn koude adem zweeft op mijn oude handen,
waar ouder worden diepe groeven slaat.
Aan zijn lijf hangen de rampen,
een kind dat nergens heen kan.
Straks kan hij weer opnieuw beginnen,
nu lacht alleen de dag die nog slaapt.
Reacties op dit gedicht
| christina: | Donderdag, januari 01, 2026 12:23 |
| en zo staan wij van de een op de andere dag in een nieuwjaar en nieuwbegin gelukkig nieuwjaar Wijnand dat wij ook dit jaar weer van je prachtig schrijven kunnen genieten |
|
| Johny Donovan: | Woensdag, december 31, 2025 20:13 |
| Heel mooi en subtiel gedicht Wijnand | |
| M-Rose: | Woensdag, december 31, 2025 11:35 |
| Jij bent en blijft een freestylers in uw poëtische beeldschetsen De max wi Nu lacht alleen de dag die nog slaapt maar strax komt de nacht een feestelijk ontwakende wereld in. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: wijnand. | ||
| Gepubliceerd op: 31 december 2025 | ||
| Thema's: | ||