Altijd Jij
Hoe stil het huis, hoe leeg de wanden,
nu jij niet langer bij mij bent.
Ik houd mijn weemoed in mijn handen,
een pijn die geen grenzen kent.
Ik dacht: het is een duister raadsel,
dat ik je mis, zo diep en zwaar.
Maar het antwoord is geen ingewikkeld weefsel,
het antwoord lag infeite al voor me klaar.
Want zolang mijn geest jouw beeld blijft weven,
bij elke stap en elk besluit,
blijf jij verankerd in mijn leven;
ik denk je aan, ik denk je uit.
Het is zo simpel als het ademhalen:
omdat mijn hart steeds naar je vraagt,
moet ik de prijs van liefde zwaar betalen,
die ik nu pijnlijk in mijn gedachten draag.
Reacties op dit gedicht
| christina: | Donderdag, januari 01, 2026 12:32 |
| heel mooi geschreven Johny graag gelezen De beste wensen voor 2026 |
|
| Johny Donovan: | Woensdag, december 31, 2025 20:07 |
| Dank je September..ik wens je ook een spetterend nieuwjaar en veel geluk en gezondheid. Bedankt om altijd positief te reageren op mijn gedichten! | |
| september: | Woensdag, december 31, 2025 19:47 |
| Mooi Johny. Liefde draag je mee. Stilmakend gedicht want het missen valt niet mee. Bewogen mooi. Goede jaarwisseling Johny En het beste voor het nieuwe jaar |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Johny Donovan |  
|
|
| Gecontroleerd door: Johny Donovan | ||
| Gepubliceerd op: 31 december 2025 | ||
| Thema's: | ||